Nou kan het zijn dat Ashcroft prutsers zijn, maar ook dat deze persoon bang is voor concurrentie, dus graag jullie mening.
Groet, Sylvester.
Elke bak heeft een eigen nummer, op basis van de eerste 3 karakters (even uit mij hoofd, cijfer,cijfer,letter) kan de leeftijd en de overbrengverhouding bepaald worden ..de volgnummers zijn uniek.Erik Peters schreef: zo 15 mar 2026, 09:13 Je zou ook nog kunnen overwegen om jouw tussenbak bij Ashcroft te laten reviseren, dus overleggen en opsturen zodat ze jouw bak kunnen reviseren en na revisie (en betaling) sturen zij jouw bak weer terug. Dan ben je de bak wel geruime tijd kwijt en staat de Defender stil in de werkplaats.
(En om er zeker van te zijn dat jouw bak ook weer terugkomt zou je een kenmerk/nummer o.i.d. ergens in het bakhuis kunnen slaan).
Groet,
Erik.
Geen enkele ervaring maar ze worden best vaak genoemd en eigenlijk steeds zonder negatieve aanleiding en ook zonder dat er negatieve reacties volgden.Sylvester schreef: vr 13 mar 2026, 19:07 ... Wie heeft ervaring met de revisiebakken van Ashcroft. Ik vraag dit omdat ik bij een prijsopgave bij een bedrijf de naam heb laten vallen waarop de betreffende persoon furieus werd en mij zei dat hij niets met deze prutsers te maken wilde hebben. ...
Tegenwoordig moet je niet alleen een (geldig) paspoort hebben, maar (sinds 2 april vorig jaar) ook een ETA.Marc-my-Words schreef: di 17 mar 2026, 11:30 't Is dat dat grote eiland ergens op weg naar Trumpania tegenwoordig zo lastig is ... je kan in (en zelfs buiten) de EU duizenden kilometers ver met een ID kaart ... voor dat eiland heb je een paspoort nodig ... anders had ik ook al gezegd: Maak een afspraak en rijdt langs.
Of het al dan niks voorstelt doet er voor mij niet toe, het feit dan ze op dat grote eiland denken dat ze hun land kunnen/moeten beschermen met big-brother-maatregelen staat mij tegen. Zo'n 45 jaar geleden was het overigens maar weinig beter, dwz toen was het nog wel gewoon mensen-werk (men leze douane-werk). Toen vroegen ze mij op de boot waarom ik "nu" naar hun land kwam ... om mijn antwoord dat ik de vorige boot gemist had konden ze niet lachen (hoefde ook niet het was een welgemeend en onbedoeld humoristisch antwoord). Daarna wilden ze weten of ik de boot nam om werk te zoeken ... waarop mijn antwoord was dat de werkloosheid in Nederland lager was (hij was toen overigens toch nog best hoog), en dat ik voor werk beter thuis bleef >>> weer geen glimlach. Daarna wilden ze weten of ik genoeg geld bij me had: Ik had niet veel in de portemonnee maar wel een bundeltje Postbank-betaalkaarten, en gelukkig ook het kaartje met de maximum bedragen per Betaalkaart < ja ja, nu is het inmiddels wel op het opa-vertelt-verhaal-niveau aangeland >. Dat je op ieder Postkantoor meer dan een douaniers-weeksalaris kon ophalen ... daar hadden ze nog nooit van gehoord maar ik mocht door (dat was toen overigens eigenlijk ook de hoofdregel want ze hoorden toen wel tot de EU).